Prawo - prawo_bilansowe

PRAWO BILANSOWE
Definicja rachunkowości.
Rachunkowość jest całościowym, zamkniętym systemem obejmującym proces
identyfikacji, klasyfikacji, pomiaru, rejestracji, przygotowania informacji o procesach gospodarczych, powodujących zmiany w zakresie środków jednostki gospodarczej lub organizacji i źródeł pochodzenia tych środków gospodarczych, ujmuje ona jednocześnie całość kosztów i strat oraz całość dochodów i zysków, umożliwiając w ten sposób ustalenie całego wyniku działalności.
Rachunkowość stanowi część składową systemu ewidencji gospodarczej, ujmuje przede wszystkim te procesy gospodarcze zachodzące w jednostce, które dają się wyrazić wartościowo. Ujmuje ona całość kosztów i strat oraz całość dochodów i zysków.
Rachunkowość jest to proces klasyfikacji, pomiaru, rejestracji i agregowania informacji finansowych, które są użyteczne w podejmowaniu decyzji.
Informacje rachunkowości posiadają charakter finansowy i odzwierciedlają transakcje bilansu wyrażone w pieniądzu. SYSTEM EWIDENCJI GOSPODARCZEJ







RACHUNKOWOŚĆ

STATYSTYKA

EWIDENCJA OPERATYWNA





KSIĘGOWOŚĆ

RACHUNEK KOSZTÓW
SPRAWOZDAWCZOŚĆ FINANSOWA

Jako dyscyplina praktyczna rachunkowość obejmuje:
- księgowość (ang. bookcoping),
- rachunek kosztów (ang. cost accounting)
- sprawozdawczość finansową (ang. financia reporting).
Ze względu na cel prowadzenia rozróżniamy:
- finansową, która jest uregulowana ustawą;
- zarządcą, służy wewnętrznym zarządzaniem danej firmy (rachunek kosztów);
- podatkową na rozliczenie podatków. Funkcje rachunkowości:
- informacyjna przygotowanie i wydanie informacji na zewnątrz dla instytucji, które są potrzebne (Urząd Skarbowy, statystyki, potencjalni udziałowcy);
- dowodowa firma ma obowiązek przedstawienia dowodów do wiarygodności księgowych, dowody księgowe są przechowywane, obowiązuje długi okres przechowywania.
- rozliczeniowa - rachunkowość musi być tak prowadzona, aby właściciel mógł w każdej chwili znać wyniki rachunkowe danego kontrahenta,
- analityczna - dane są przedstawione do analizy i stosowane do planów. Zakres podmiotowy.
Do prowadzenia rachunkowości wg prawa bilansowego upoważnione są:
- spółki handlowe - osobowe i kapitałowe; w spółkach osobowych, które prowadzą działalność w większym rozmiarze, gdzie przychody netto przekraczają 800,000 euro w roku obrotowym w przeliczeniu NBP z 30.09. (reszta uproszczone), spółki kapitałowe są zobowiązane do prowadzenia rachunkowości;
- wszystkie jednostki, które posiadają osobowość prawną z wyjątkiem Skarbu Państwa, NBP;
- osoby fizyczne i spółki cywilne osób fizycznych, gdy przekroczą granicę 800tys.euro;
- jednostki, które funkcjonują na podstawie prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, funduszami powierniczymi, ubezpieczeniami, funduszami inwestycyjnymi;
- gminy, powiaty, województwa i ich związki i podlegające im jednostki budżetowe czy fundusze docelowe, zakłady budżetowe;
- osoby zagraniczne, które zarejestrują swoją działalność gospodarczą na terenie RP bez względu na formę organizacyjno-prawną (czy jest osobą fizyczną), bez względu na wysokość obrotów;
- wszystkie jednostki, które otrzymują na realizację zadań zleconych dotacje, subwencję z budżetu państwa;
- osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w mniejszym rozmiarze mogą prowadzić rachunkowość na podstawie prawa bilansu, ale muszą zgłosić ten fakt na piśmie do Urzędu Skarbowego (gdzie dochód netto jest mniejszy niż 800 tys.euro). Zakres przedmiotowy.
Prawo bilansowe określa:
- przyjęte zasady rachunkowości;
- prowadzenie ksiąg rachunkowości ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym, i systematycznym na podstawie dowodów księgowych;
- okresowe ustalenia i sprawdzania drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasywów;
- wycena aktywów i pasywów;
- ustalenia wyniku finansowego;
- sporządzenie sprawozdań finansowych jednostki oraz grupy kapitałowej;
- prowadzenie i przechowywanie dokumentów księgowych oraz innej ważnej dokumentacji;
- tryb badania przez biegłych rewidentów i zgłaszania sprawozdań finansowych dla określonych podmiotów prowadzących rachunkowość;
- ochrona danych i odpowiedzialność karna; za prowadzenie rachunkowości odpowiedzialny jest kierownik jednostki (ochrona, archiwowanie);
Art. 3.
Kierownik jednostki - rozumie się osobę lub organ jedno lub wieloosobowy (zarząd), który zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa statutu, umowę lub na mocy prawa własności - uprawniony jest do zarządzania jednostką z wyjątkiem pełnomocników ustanowionych przez jednostkę. W poniższych przypadkach za kierownika jednostki uważa się:
- w spółce jawnej i cywilnej osób fizycznych wspólników prowadzących sprawy spółki;
- w spółce partnerskiej - wspólników prowadzących sprawy spółki albo zarząd;
- w spółce komandytowej i komandytowo-akcyjnej - komplementariuszy prowadzących sprawy spółki;
- osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą - za kierownika jednostki uważa się tę osobę, przepis ten stosuje się odpowiednio do osób wykonujące wolne zawody;
- uważa się również likwidatora lub syndyka. Rok obrotowy rozumie się przez rok kalendarzowy lub inny okres 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określą statut lub umową na podstawie której utworzono jednostkę. Zasady prowadzenia rachunkowości.
- zasada wiernego i rzetelnego obrazu oraz kompletnością art.4 ust.1;
- zasady umożliwiające zachowania zasady wiernego i rzetelnego obrazu firmy (true end fair view);
- zasada ostrożnej wyceny aktywów i pasywów, poszczególne składniki majątkowe wycenią się stosując poniesione koszty;
- zasada kontynuacji działania (going concern), chodzi o działanie firmy;
- zasada ciągłości (balance sheet correspondense principle) dotyczy metod zastosowania rachunkowości firmy, ciągłość działania księgowości, jeżeli chcemy coś zmienić to musimy prowadzić dwie wersje, metody księgowania starą i nową;
- zasada rachunkowości memoriałowej przedmiotem tej zasady są wszystkie ruchy strumienia wszystkich zasobów majątku trwałego i obrotowego, a nie tylko gdy wpłyną pieniądze;
- zasada współmierności kosztów i przychodów danej grupie kosztów możemy przypisać tylko określone przychody (np. wynajęty magazyn na 3 lata rozkładamy koszty utrzymania na 3 lata, ubezpieczenie)
- zasada istotności (art.4) w sprawozdaniach finansowych znajdują się tylko rzetelne informacje, które w istotny sposób pokazują sytuację finansową firmy, informacje te nie mogą zniekształcać majątku firmy;
- zasada zakazu kompensat nie można pokazać skompensowanych kosztów trzeba je rozpisać;
- zasada periodyzacji. Jaka jest relacja zasad do regulacji międzynarodowych?
W1973 roku powstał Międzynarodowy Komitet Standardu Rachunkowości, jest to organizacja, która jest prywatna, zajmuje się harmonizacją prawa rachunkowego w skład jej wchodzą przedstawiciele przedsiębiorstw, prawnicy i osoby zajmujące się księgowością. Do MKSR należą Australia, Japonia, Meksyk, USA, Kanada, Francja, Holandia, RFN, Irlandia i Wielka Brytania. W tej chwili komitet skupia 80 państw.
Statutem tej organizacji jest:
- formułowanie i publikowanie w interesie publicznym standardów rachunkowości dla ich stosowania w przygotowywaniu i prezentacji sprawozdawczości finansowej;
- promowanie tych zasad na całym świecie;
- działanie na rzecz doskonalenia i harmonizowania regulacji rachunkowej.
Standardy nie są to normy prawa tylko pewne propozycje rozwiązywania. Na standard składa się:
- wprowadzenie (cel standardu i wyjaśnienie pojęcia);
- wyjaśnienia, definicje, które stosowane są w standardach,
- zasadnicza część standardu.
MKSR opracował 41 standardów:
MKSR - prezentacja zastosowania zasad rachunkowości;
MKSR 2 - wycena; prezentacja zapasów wg kosztów (cen) historycznych;
MKSR 3 - skonsolidowane sprawozdania finansowe;
MKSR 4 - amortyzacja;
MKSR 5 - informacje wykazywane w sprawozdaniach finansowych;
MKSR 6 - uwzględnienie zmian cen;
MKSR 7 - sprawozdanie o zmianach w sprawozdaniach finansowych;
MKSR 9 - działalność badawczo-rozwojowa;
MKSR 11 - umowy o budowę;
MKSR 15 - informacje o skutkach zmian cen;
MKSR 16 - rzeczowy majątek trwały;
MKSR 17 - leasing. W krajach Unii Europejskiej występuję dyrektywy (3) dotyczące rachunkowości
Zespół Studyjny w księgowości Unii Europejskiej:
- zamknięcie roczne;
- rewizja;
- w jaki sposób są one wykonywane. Międzynarodowa Organizacja Księgowości (skupia rewidentów) zajmuje się:
- rewizją;
- etyką audytorów;
- interpretacją zasad. Klasyfikacja majątku podmiotu gospodarczego.
MAJĄTEK PODMIOTU GOSPODARCZEGO
MAJĄTEK TRWAŁY
MAJĄTEK OBROTOWY
AKTYWA TRWAŁE
AKTYWA OBROTOWE
1. Wartości niematerialnme i
prawne
1. Zapasy.
2. Rzeczowy majątek trwały
2. Należności i roszczenia.
3. Należności długoterminowe
3. Inwestycje długoterminowe
4. Inwestycje długoterminowe.
4. Rozliczenia
międzyokresowe
5. Długoterminowe rozliczenia
międzyokresowe

Aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości do jednostki wpływ korzyści ekonomicznych.
Aktywa netto - aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu. Majątek trwały -
Ad. 1. Wartości niematerialne i prawne.
1. Koszty zakończonych praw majątkowych.
2. Wartość firmy (Goodwill).
3. Nabycie prawa do wykorzystania gospodarczego.
4. Zaliczki na wartości niematerialne i prawne.
Ad.2. Rzeczowy majątek trwały.
Środki trwałe obejmują rzeczowe składniki majątkowe o przewidywalnym okresie ekonomicznym użyteczności dłuższym niż 1 rok; kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby danej jednostki. Zużywają się w trakcie swojej działalności.
1. Środki trwałe:
a) grunty;
b) budynki, lokale i obiekty inżynierii lądowej i wodnej;
c) urządzenia techniczne i maszyny;
d) środki transportu;
e) inne środki trwałe.
2. Środki trwałe w budowie. Inwestycje rozpoczęte.
3. Zaliczki na środki trwałe.
Amortyzacja
Umorzenie Ad.4. Inwestycje długoterminowe.
1. Nieruchomości.
2. Wartości niematerialne i prawne.
3. Długoterminowe aktywa finansowe
a) udziały i akcje;
b) papiery wartościowe;
c) udzielone pożyczki;
d) inne składniki finansowego majątku trwałego.
4. Inne inwestycje długoterminowe (finansowanie majątku trwałego).
Ad.5. Długotrwałe rozliczenia międzyokresowe- koszty poniesione jednorazowo dotyczące dłuższego okresu. Majątek obrotowy
Ad.1. Zapasy.
1. Materiały (nabyte z zewnątrz po za jednostką).
2. Półprodukty i produkcja w toku.
3. Produkty gotowe.
4. Towary (nabyte w celu dalszej odsprzedaży).
Ad.2. Należności i rozszczenia a) należności od odbiorców,
b) należności od budżetu,
c) pozostałe należności,
d) roszczenia sporne.
Ad.3. Inwestycje długoterminowe.
1. Krótkoterminowe finansowe składniki majątkowe:
a) udziały lub akcje do zbycia;
b) inne papiery wartościowe (weksle obce 3m-ce do 1 roku)
c) udzielone pożyczki (do 1 roku)
2. Środki pieniężne
a) środki pieniężne w kasie
b) środki pieniężne w banku
c) inne środki pieniężne. KWIT-Y to Komercyjne Weksle Inwestycyjno Terminowe
Bilans majątkowy to wartościowe zestawienie składników majątkowych jednostki (aktywów) ze źródłami finansowania (pasywami), sporządzony na określony dzień i sporządzony w określonej formie.
Kapitał 1. znaczenie finansowe: suma środków, które zostały postawione do dyspozycji jednostki lub mogą zostać postawione do celu realizowania określonych zamierzeń (kapitał własny i obcy).
2. w znaczeniu bilansowym: są to źródła pochodzenia majątku z punktu widzenia praw własności i konieczności zwrotu (pasywa)

KAPITAŁY





własne




obce











kapitały podstawowe
kapitały rezerwowe
kredyty bankowe
kredyty handlowe
inne









wkłady właścicieli
zysk, przesacowanie
zaciąganie kredytu
zakupy na kredyt
odroczenie płatności

Klasyfikacja kapitałów i ich źródeł.
Ogólna postać bilansu majątkowego
AKTYWA
PASYWA
Aktywa trwałe
Kapitały własne
Aktywa obrotowe (majątek obrotowy)
Kapitały długoterminowe -długoterminowe - krótkoterminowe
Suma bilansowa - AKTYWA
Suma bilansowa - PASYWA


Sposób zaangażowania kapitałów
Źródła pochodzenia kapitałów
Układ bilansu i rodzaje bilansów majątkowych.
Dokumentacja opisująca przyjęte przez jednostkę zasady (politykę0 rachunkowości powinna obejmować:
1) określenie roku obrotowego i wchodzący w jego skład okresów sprawozdawczych;
2) metody wyceny aktywów i pasywów oraz sposób ustalenia wyniku finansowego (w takim zakresie w jakim ustawa pozostawia jednostce prawa wyboru);
3) sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych, który uwzględnia co najmniej:
a) zakładowy plan kont powinien zawierać co najmniej:
- wykaz kont księgi głównej,
- przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń,
- zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej;
b) wykaz ksiąg rachunkowych a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - wykaz zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych. W skład wchodzą:
- dziennik
- księga główna
- księgi pomocnicze
- zestawienie obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych
- wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz)
c) opis systemu przetwarzania danych a w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - opisu systemu informatycznego (wykaz programów procedur lub funkcji, opis algorytmów programów) oraz zasady ochrony danych, metody zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania.
4) opis systemu, który służy ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych ksiąg rachunkowych, innych dokumentów stanowiących podstawy dokonywanych w nich zapisów. KONTO KSIĘGOWE - urządzenie ewidencyjne, służące do klasyfikacji księgowej ewidencji oraz kontroli stanu składników majątkowych i źródeł ich finansowania.
Konto księgowe pozwala na:
1) ujęcie stanu początkowego każdego składnika aktywów i pasywów;
2) dokładne rejestrowanie wartościowego ujęcia procesu produkcyjnego oraz zmian zachodzących w poszczególnych składnikach aktywów i pasywów;
3) ustanie stanu końcowego każdego składnika majątku oraz źródeł jego finansowania, a także ustalenie wysokości składników aktywów i pasywów. Konto pojedyncze
KONTO

SYMBOL








Data
Nr dowodu
Nr konta korespondencyjnego
Treść
Strona





Winien
Ma
Konto bilansowe Dt konto aktywów Ct Dt konto pasywów Ct
Saldo początkowe Saldo początkowe
zwiększenia zmniejszenie zmniejszenie zwiększenie
Konta wynikowe
Są dwa rodzaje: Koszty Przychody
i i
Dt straty nadzwyczajne Ct Dt zyski nadzwyczajne Ct
Powstawanie Wzrost przychodów
Kosztów i zwię- (zwiększenie zysków
kszanie strat nadzwyczajnych.
nadzwycz. Okresowe przeno- Okresowe przeno-
szenie kosztów i strat szenie sumy przy-
nadzwyczajnych chodów i zysków
nadzwycz. Dt Wynik finansowy Ct
Co powinien zawierać dowód księgowy?
Art. 21. 1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu,
5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania,
7) skreślony.
1a. Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, jeżeli wynikają one z techniki dokumentowania zapisów księgowych.
2. Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w rachunkowości danych wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich wycena, potwierdzona stosownym wydrukiem.
3. Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie ich wartości na walutę polską według kursu obowiązującego w dniu przeprowadzenia operacji gospodarczej. Wynik przeliczenia zamieszcza się bezpośrednio na dowodzie, chyba że system przetwarzania danych zapewnia automatyczne przeliczenie walut obcych na walutę polską, a wykonanie tego przeliczenia potwierdza odpowiedni wydruk.
4. Jeżeli dowód nie dokumentuje przekazania lub przejęcia składnika aktywów, przeniesienia prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie jest dowodem zastępczym, podpisy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być zastąpione znakami zapewniającymi ustalenie tych osób. Podpisy na dokumentach ubezpieczenia i emitowanych papierach wartościowych mogą być odtworzone mechanicznie.
5. Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić wiarygodne przetłumaczenie na język polski treści wskazanych przez nich dowodów, sporządzonych w języku obcym.
Art. 22. 1. Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i przeróbek.
2. Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować jedynie przez wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego sprostowanie, wraz ze stosownym uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią inaczej.
3. Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej treści lub kwoty, z utrzymaniem czytelności skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie treści poprawnej i daty poprawki oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Nie można poprawiać pojedynczych liter lub cyfr.
4. Jeżeli jedną operację dokumentuje więcej niż jeden dowód lub więcej niż jeden egzemplarz dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z nich i wskazuje, który dowód lub jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania zapisu. INWENTARYZACJA
Inwentaryzacja - jest to szczegółowy, usystematyzowany spis z natury składników majątkowych oraz źródeł ich pochodzenia sporządzony na określony moment.
Główny cel:
- okresowe ustalenie rzeczywistego stanu majątku i kapitałów dla zapewnienia rzetelności i wiarygodności zapisów w księgach rachunkowych.
Inwentaryzacja polega na :
1) przeprowadzeniu spisu z natury aktywów pieniężnych ( z wyjątkiem zgromadzonych na rachunku bankowym), papierów wartościowych, rzeczowych składników majątku obrotowego oraz środków trwałych, które pozostają w dyspozycji jednostki gospodarczej bez względu na to, czy są one używane czy też nie;
2) wycenie spisanych składników oraz ustalenie ich wartości;
3) uzyskanie od banków pisemnych potwierdzeń sald środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku;
4) uzyskanie od kontrahentów pisemnych potwierdzeń stanu rozliczeń o charakterze należności i zobowiązań oraz powierzonym kontrahentom własnych środków majątku;
5) weryfikacji i porównaniami z dokumentami stanu tych składników majątku lub zobowiązań, które nie mogą być potwierdzone przez kontrahentów (np. należności dochodzące na drodze sądowej) lub są niedostępne podczas przeprowadzania spisu z natury (np. środki trwałe niedostępne podczas spisu);
6) ustaleniami i wyjaśnieniami (rozliczeniami) oraz zaksięgowaniami różnic ilościowych i wartościowych pomiędzy stanem rzeczywistym wynikającym ze spisu a stanem wynikającym z ew. księgowania;
7) podjęcia decyzji dotyczących sposobu rozliczenia różnic (niedoboru i nadwyżek) ujawnionych w wyniku inwentaryzacji;
8) prawo bilansowe określa częstotliwość i terminy, które należy przestrzegać prowadząc rzetelne księgi rachunkowe. Spisu dokonuje się 3 m-ce przed ustaleniem wyniku bilansowego, ale nie później niż 14 dni po momencie bilansowym. Arkusz spisu z natury powinien zawierać takie elementy jak:
- rodzaj inwentaryzacji,
- skład zespołu spisującego (komisję),
- inne osoby obecne przy spisie,
- dzień kiedy spis rozpoczęto, o której godzinie i kiedy zakończono.
Ponadto takie elementy jak: l.p., symbol indeksu, nazwa spisywanego przedmiotu, jednostka masy, ilość stwierdzona, cena.
Nie wolno pozostawiać wolnych miejsc. Na końcu spisu znajdują się podpisy osób sporządzające ten spis. Sporządzony spis z natury nie może być podstawą do potrącenia z wynagrodzenia magazyniera części kwoty z tytułu braków, które zaistniały w wyniku dokonania spisu. Ponadto z mocy prawa nie można potrącić kwoty z wynagrodzenia bez pisemnej zgody osoby, której chce się potrącić. PROBLEMY WYCENY AKTYWÓW I PASYWÓW W RACHUNKOWOŚCI.
Do wyceny stosuje się kilka kategorii kosztów.
Kategorie stosowane w księgowej wycenie bilansowej. KATEGORIA CHARAKTERYSTYKA KATEGORII WYCENY - rzeczywista cena zakupu składnika majątku (kwota należna
sporządzającemu bez podlegającemu odliczeniu podatku od
towarów i usług VAT akcyzowego);
CENA NABYCIA - PLUS koszty bezpośrednio związane z zakupem i
przystosowaniem danego składnika, który jest wyceniony do
użytkowania łącznie z kosztami transportu, załadunku itp.
- PLUS (przy imporcie) obciążenie publiczno-prawne (cło,
podatek graniczny, opłaty graniczne itp. KOSZTY - koszty bezpośrednio związane z wytworzeniem określonych
produktów gotowych;
WYTWORZENIA - PLUS związane z ich wytworzeniem uzasadniona część
pośrednich kosztów produkcji.
CENA (WARTOŚĆ) - możliwa do uzyskania w dniu sporządzania wyceny cena jego
SPRZEDAŻY NETTO sprzedaży(bez należnego podatku od towarów i usług;
- MINUS :
a) rabaty i upustu;
b) podatek akcyzowy;
c) koszty związane z przystosowaniem składnika do sprzedaży i doprowadzeniem sprzedaży do skutku
- PLUS dotacja przedmiotowa Skonto - jest to forma upustu, ale takiego szczególnego czyli płacimy o np. pół procent mniej od ceny, która jest wystawiona pod warunkiem że płacimy gotówką lub czekiem. WARTOŚĆ Kwota za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać.........
GODZIWA a zobowiązania uregulowane na warunkach transakcji rynkowej
pomiędzy zainteresowanymi niepowiązanymi ze sobą stronami.
Oznacza hipoteczną cenę, jaką można uzyskać po przeprowadzeniu transakcji. Wycena na podstawie wartości godziwej może być stosowana tylko w stosunku do instrumentów finansowych. TRWAŁA UTRATA Trwała utrata wartości zachodzi wtedy, gdy istnieje duże WARTOŚCI prawdopodobieństwo, że składnik aktywów nie przypisze w
korzyści ekonomicznych. Uzasadnia to dokonanie odpisu
aktualizacyjnego doprowadzającego wartości składnika aktywów wynikająca z ksiąg rachunkowych do ceny sprzedaży netto, a w przypadku jej braku do ustalonej w inny sposób wartości godziwej. Oczekuje się z tytułu dalszego użytkowania składników aktywów oraz jego likwidacji na zakończenie okresu jego użytkowania.
Przykłady zasad księgowej wyceny wybranych grup składników majątkowych.
Grupy składników Przykłady wyceny bilansowej 1. Wartości niematerialne Wg cen nabycia lub kosztów wytworzenia pomniejszonej
lub prawne o wartość dotychczasowego umorzenia.
2. Rzeczowy majątek trwały Wartość początkowa nowych środków ustala się wg cen nabycia lub kosztów wytworzenia lub wartości po aktualizacji wyceny pomniejszonej o stopień zużycia (zaktualizowane odpisy amortyzacji)
3. Ziemia Wg ceny sprzedaży (rynkowych).
4. Plantacje wieloletnie Wg pomniejszonych zrewaloryzowanych kosztów ich wytworzenia pomniejszone o zakumulowaną amortyzację. USTALENIE WYNIKU FINANSOWEGO
Wynik finansowy - różnica pomiędzy przychodami ,a kosztami własnymi jednostki.
WYNIK FINANSOWY = PRZYCHODY - KOSZTY
Przychody - w rachunkowości są definiowane jako kwoty należne jednostce za sprzedane produkty, towary, papiery wartościowe oraz kwoty uzyskiwane z innych tytułów np. odsetki dopisane do lokat, dywidendy, prowizje udzielone innym jednostkom lub kwoty należne ze sprzedaży środków trwałych.
Przychody to inaczej zrealizowana przez rynek własna produkcja.
Koszty - w rachunkowości oznacz wyrażoną w pieniądzu wartość nakładów pracy żywej i uprzedmiotowionej zużytej w celu wytworzenia określonego produktu lub usługi ale również łącznie z różnymi opłatami związanymi z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa jako podmiotu gospodarczego w określonych warunkach np. podatek dochodowy, a w wyjątkowych sytuacjach podatek VAT.
Istnieją różne kategorie kosztów. W rachunkowości przypisuje się następująca klasyfikację kosztów:
1). Rodzajowy układ kosztów tzw. Koszty danej jednostki są zgrupowane wg prostych
elementów działalności. Układ ten obejmuje:
- amortyzacje,
- zużycie materiałów i energii
- usługi obce,
- wynagrodzenia,
- świadczenia dla pracowników,
- podatki i opłaty,
- inne koszty bezpośrednie.
2). Kalkulacyjny układ kosztów: pozwala na ustalenie związku poszczególnych pozycji kosztów z technologią i organizacją produkcji oraz prowadzi do ustalenia całkowitego kosztu własnego, na który składa się:
a. techniczny koszt wytworzenia produktu
- materiały bezpośrednie;
- energia;
- koszty zakupu;
- płace bezpośrednie;
- narzuty na płace;
- pozostałe koszty bezpośrednie;
- koszty wydziałowe.
b. koszty ogólnego zarządu (koszty pośrednie takie jak: koszty administracyjno-gospodarcze związane z utrzymaniem zarządu przedsiębiorstwa, koszty ogólnoprodukcyjne zapewniające utrzymanie takich obiektów jak magazyny, centrale, transport ogólny, straż przemysłowa itp.)
c. koszty sprzedaży (koszty przewozu, opakowań, reklamy, ubezpieczenia transportowe itp.) CAŁKOWITY KOSZT WŁASNY WYTWORZENIA = A + B + C
układ ten pozwala także na obliczanie jednostkowych kosztów produkcji. Szczegółowość ewidencji kosztów i sposób ich rozliczania decydują o prawdziwości tak obliczonych kosztów jednostkowych. Trzy podstawowe poziomy powstania wyniku w jednostce gospodarczej.
* Działalność operacyjna Przychody ze sprzedaży - koszty własne
(działalność zasadnicza sprzedaży (głównie wyrobów i usług) poniesione
podstawowych jednostek) na działalność podstawową
* Działalność finansowa Przychody finansowe - (odsetki uzyskane od
(oznacz w jaki sposób lokat albo na r-ku bieżącym firmy, kwoty
firma dysponuje swoimi uzyskane ze sprzedaży akcji i obligacji lub innych
zasobami pieniężnymi) instrumentów finansowych, dodatnie różnice kursowe, zapłacone od zaciągniętych kredytów bankowych) - Koszty finansowe (odsetki i prowizje zapłacone od zaciągniętych kredytów. ZDARZENIA NADZWYCZAJNE ZYSKI NADZWYCZAJNE - STRATY
NADZWYCZAJNE Strata nadzwyczajna - zmniejszenie składników majątkowych poza zwykłą działalnością, gdy to zmniejszenie nastąpi z przyczyn losowych np. powódź, pożar.
Zysk nadzwyczajny - zwiększenie się wartości aktywów poza działalnością np. kwoty zobowiązań, których nie musi spłacić, kwoty otrzymane z odszkodowań. Etapy obliczania wyniku finansowego jednostki gospodarczej.
A. Wynik na działalności podstawowo-operacyjnej. Przychody ze sprzedaży i zrównanie z nimi
Minus Koszty własne równa się
Uzyskanie przychodu
Wynik na działalności operacyjnej

B. Wynik działalności gospodarczej Wynik na działalności operacyjnej + wynik operacji finansowej = wynik na
działalności gospod. C. wynik na działalności gosp. + wynik zdarzeń nadzwycz. = zysk brutto D. Zysk brutto - obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego = zysk netto Rachunek zysków i strat - wariant porównawczy (dodatek do ustawy) SPRAWOZDANIA FINANSOWE
Ogólne zasady sprawozdawczości finansowej. Roczne sprawozdanie finansowe nazywane jest często rachunkowym zamknięciem rocznym. Sprawozdanie finansowe składa się:
- bilansu zysków i strat;
- rachunków zysków i strat;
- informacji dodatkowej;
- r-ek przepływów pieniężnych;
- zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym R-ek przepływów pieniężnych ustala się kierunek przepływu pieniędzy i określenie ich celu np. dział podstawowej, inwestycyjnej i kapitałowej.
Do zagadnień ujmowanych w informacji dodatkowej należą m.in.:
- wyjaśnienia dotyczące stosowanych metod wyceny aktywów i pasywów,
- przedstawienie dokonanych w roku obrotowym zmian metod księgowań i wyceny,
- informacji liczbowe zapewniające porównywalność danych sprawozdania finansowego za rok poprzedzający ze sprawozdaniem za rok obrotowy,
- uzupełniające dane o aktywach i pasywach bilansu oraz elementach r-ku zysku i strat,
- informacji o zysku, jego strukturze proponowanym podziale lub o sposobie pokrycia straty,
- podstawowe informacje charakteryzujące zatrudnienie pracowników i organy jednostki.
W spółkach kapitałowych, spółdzielniach oraz innych jednostkach (na mocy odrębnych uregulowań prawnych) obok sprawozdania finansowego zarząd zobowiązany jest do przygotowania sprawozdania z działalności w roku obrotowym (raport zarządu).
Raport taki powinien obejmować przede wszystkim takie informacje :
- ważniejszych zdarzeniach, które wystąpiły w roku obrotowym, w tym również o znaczących inwestycjach zakończonych i przewidywanych w dalszych okresach,
- planowany rozwój jednostki,
- ważniejszych osiągnięciach w dziedzinie badań i rozwoju technicznego,
- aktualnej i przewidywanej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa,
- ewentualnie inne ważne informacje charakteryzujące aktualną sytuację spółki i jej zarząd.
Te wszystkie sprawozdania podpisuje kierownik i osoba która je sporządziła. Wyjątek stanowi sprawozdanie zarządu, które nie wymaga podpisu. Sprawozdania bilansowe powinny być poddane badaniom przez biegłego rewidenta i powinny być opublikowane.
Obowiązkowi badaniom i ogłaszaniu sprawozdań finansowych podlegają:
- grupy kapitałowe (obejmujące jednostkę dominującą oraz jednostki od niej zależne lub stowarzyszone),
- banki,
- firmy funkcjonujące na podstawie prawa o ubezpieczeniach,
- spółki akcyjne,
- jednostki działające na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach.



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Prawo

190 IP banned